Kaç kere yemin ettim, kaç kere döndüm geri
Kaç kez uzattım sana şu kopası elleri
Sen her şeyden habersiz hayatını yaşarken
Gündüzlerim zindan oldu yaşamadım geceleri
Duvarlarla konuştum, bütün geceler boyu
Hani sana bir gün
Gözlerine bakarak

Geceleri senden bir haber alamazsam
Bir çağrı bile olsun göremezsem
Uyuyamıyorum demiştim ya
Sen de hep aynı gerekçelerle
Sessiz kalıyordun ya inadına
Benim sabahlara kadar
Oturup beklediğimi
Umursamıyordun ya
Ben de öyle sitem ederdim hep sana
Küserdim,
kırılırdım,
yeminler ederdim
Aramam diye.
Kaç kere yemin ettim, bilir misin?
Ben hatırlamıyorum sayısını
Ama, sonunda güneşin her doğuşunda
Ben de unuturdum her şeyi
Unuturdum ettiğim yeminleri
Çünkü, sen benim güneşimdin
Sen gündüzleri hayalim
Geceleri düşümdün.

Bir gün,
Senin deniz gözlerine bakarak
Bütün gücümü toparlayarak
“Seni seviyorum,” demiştim.
“Seni çok seviyorum bebeğim.”
Bilmem hatırlayacak mısın?
Ya da hatırlıyor musun?
Onu söylerken bile nasıl da terlemiştim.
Belki de çoktan mı sildin defterinden
Bilmiyorum.
Belki de hiç yazmadın
Belki de adım hiç geçmedi gönül defterinde
Ama olsun...
Sen benim gönül defterimde varsın
Hem de silinmezcesine
Ve gönül defterimde.
Hiç silinmeden hep kalacaksın.

Yaşar AKSAN